Veel vallen, weinig opstaan voor GSV’38 – 3

Na de sensationele overwinning op Longa ’30 – 13 stond vandaag de vroege uitwedstrijd tegen Loil – 3 op het programma.

De spanning was trainer Eric vorige week zo hoog opgelopen dat hij besloot op vakantie te gaan, Ties nam hij meteen mee. Zo moesten we het al direct zonder winnende trainer én een speler stellen. Eén overwinning en de succescoach vertrekt naar het buitenland. Het gaat hard in de kelderklasse.

Donderdag volgde nog een flinke tegenvaller: gastspeler en veteraan Siebe W. kondigde aan dat hij niet met ons mee zou doen, hij moest zijn klasse laten zien bij het 2^e elftal. De Twin Towers waren daarmee na één wedstrijd alweer uit elkaar. Deze mededeling kwam ook als een bom binnen bij Mees, hij ging hierdoor al aangeslagen naar de zondag toe. Gelukkig kregen diezelfde avond ook nog goed nieuws, we kregen namelijk te horen dat Menno van Leeuwen bij ons mee kon doen! Ook Yuno Soumokil en Dennis Zweden voegden zich bij de selectie. Waar Siebe W. onze veteraan was, zoeken we voor Dennis nog naar de juiste functietitel. Generaal? Mentor? Of houden we het bij patatboer? Hoe dan ook: dank aan alle gastspelers voor hun hulp.

Met deze selectie hadden we van alles wat. Dennis bracht de ervaring mee en trok in zijn eentje de gemiddelde leeftijd flink omhoog. Zo voelde het vandaag dan ook alsof je alles in een wokpan gooit en aan de trainer om er wat van te maken, maar misschien kan je hierbij eigenlijk beter zeggen een frituurpan dat past ook beter in de stijl van Dennis. Om 08:45 uur moesten we aanwezig zijn. Voor een aantal spelers een ongebruikelijk tijdstip om al ergens anders te zijn in plaats van in hun bed. Bij het tellen ontbraken dan ook twee man: Lex en Twan. Van Lex hadden we al beelden gezien van zijn nachtelijke thuisreis. Die houden we dan ook voor onszelf, maar laten we het er maar op houden dat Lex onderweg naar huis al dacht dat die in bed lag en zijn fiets als deken kon gebruiken. De eerste vraag bij ons was dan ook of hij thuisgekomen was. Gelukkig wel. Na een telefoontje werd hij wakker en zeven minuten later stond hij op het sportpark, mét voetbaltas. Als hij tijdens de wedstrijd net zo snel omschakelt, hebben we er een topverdediger bij.

Twan was iets lastiger te bereiken. Meerdere belpogingen leverden niets op. Waar wij voor Lex nog als wekker konden dienen, had Twan kennelijk alle meldingen voor de rest van het weekend uitgeschakeld. We vertrokken zonder hem. Een tegenvaller voor de selectie, een uitstekende ochtend voor de boetepot. Inmiddels beter bekend als de Twanpot. Er was ook positief nieuws. Dennis had zijn uitnodiging zo serieus genomen dat hij aan zijn leefstijl was gaan werken: hij was al één dag gestopt met roken. De eerste stap richting topsport was gezet. Nu die negentig minuten nog.

Assistent trainer /- coach Roel en de assistent trainer /- coach van Roel, Fenn hadden ook gekozen voor de volgende opstelling:

Jazz maakte na jaren afwezigheid zijn rentree in het Giese shirt. Op keeper Barry na was hij de eerste veldspeler die meteen bij zijn debuut in de basis begon. Achterin moest Dennis veteraan Siebe W. doen vergeten. Waar vorige week nog de Twin Towers stonden, hadden we vandaag een degelijke snackmuur. Ook lastig te passeren, zolang alle luikjes dichtblijven. Tijdens het warmlopen keek Dennis al bedenkelijk om zich heen. Hij kende het derde, maar deze gerenoveerde uitvoering was even wennen. Voor zijn gevoel zat de wedstrijd er al op. Helaas moest de scheidsrechter nog beginnen.

Mick kreeg vandaag de vlag in handen. Hij had onlangs zijn spelregelbewijs gehaald en daar zijn we als team trots op. Wie zijn diploma haalt, kan bij ons direct aan het werk. Ook de scheidsrechter werd ingelicht dat onze vlagger, recentelijk zijn spelregelbewijs gehaald heeft. Onder toeziend oog van zijn vader en zus liet Mick een nieuwe kant van zichzelf zien. Af en toe twijfelde hij nog of de vlag omhoog moest of voor wie de ingooi was en vergat zo nu en dan mee te rennen in de lijn van onze laatste man maar hij vervulde zijn taak naar behoren. De theorie was binnen, de praktijkstage kon worden afgevinkt.

GSV begon sterk en kwam op een voorsprong (0-1). Menno bediende Jarik, die keurig afrondde. Dylan was vooral trots op zijn eigen voorassist. Die staat niet op het wedstrijdformulier, maar hij wilde toch graag dat we het even vermeldden. Niet veel later kregen we een grote kans op de tweede treffer. Die bleef helaas uit. In plaats daarvan raakte Floris de laatste man van Loil en die crepeerde vervolgens van de pijn. Hij had zoveel last dat het spel ruim 10 minuten stillag. Tijdens de onderbreking vonden de spelers van GSV het nodig om te gaan LOL’en. De concentratie zakte weg en na de hervatting betaalden we daar direct de prijs voor. Een lange bal viel achter onze verdediging en de aanvaller van Loil maakte de gelijkmaker. Kort daarna ging het opnieuw mis. Via een rommelige klutssituatie belandde de bal voor de voeten van een aanvaller van Loil, die vrijwel voor open doel de 2-1 binnenschoot. Twee tegengoals in korte tijd. Het lachen was ons inmiddels wel vergaan. Gelukkig herpakten we ons. Dit keer gaf Jarik de assist en scoorde Menno (2-2). Van Leeuwen liet ons weer even brullen als een leeuw. Met die stand gingen we de rust in.

Menno bood aan om in de tweede helft de vlag over te nemen. Een doelpunt, een assist en daarna vlaggen. Die had zijn bijdrage als gastspeler wel geleverd. Mick kreeg daardoor de kans om voor zijn vader en zus te laten zien wat hij met een bal kan. Dat demonstratiemoment houden ze nog tegoed. Jasper speelde ondertussen als rechtsback vlak langs onze meegereisde supporters. Volgens hem zorgde dat voor extra druk, waardoor hij een mindere tweede helft speelde. Een verzoek om voortaan aan de overkant te gaan staan, is nog niet officieel ingediend.

GSV kwam minder sterk uit de kleedkamer en Loil zette meer druk. Dat leverde de thuisploeg de 3-2 en vervolgens de 4-2 op. Daarna begonnen de vermoeidheid en pijntjes aan beide kanten door te wegen. Steeds vaker lag er iemand op de grond en opstaan werd een steeds grotere opgave. Een aantal spelers kon niet verder. Uiteindelijk waren onze wissels op en moest iedereen die nog op het veld stond de wedstrijd uitspelen. Fit of niet, er kwam niemand meer om je af te lossen.

Lex belandde na een duel ook nog in de reclameborden. Het was niet zijn eerste valpartij van de dag, al stond hij dit keer sneller op dan tijdens zijn nachtelijke avontuur. Gelukkig bleven zowel Lex als de reclameborden heel. We probeerden er nog een slotoffensief uit te persen, maar dat leverde niets meer op. Zo eindigde ook onze tweede uitwedstrijd in een nederlaag (4-2).

Na afloop hadden we nog altijd niets van Twan gehoord. Wie Twan aantreft, wordt verzocht hem rustig wakker te maken en naar ons te begeleiden. Laat hem niet eerst nog vijf minuten liggen. Die aanpak heeft al een volledige wedstrijddag gekost. Laat het ons zo snel mogelijk weten. Het liefst vóór de volgende wedstrijd!

Op zondag 25 oktober spelen we om 12:00 uur weer op ons vertrouwde Sportpark de Does, tegen het tweede van SVGG. Aansluitend speelt ons eerste elftal, dus alle ingrediënten voor een Super Sunday zijn aanwezig.