4e elftal wint laatste wedstrijd voor de winterstop

Zondag 17 december jl. speelde het 4e elftal de laatste competitiewedstrijd voor de winterstop. Het is de nachtmerrie voor elke pure kelderklasse speler, je verzamelen op het sportpark voor een uitwedstrijd, terwijl de andere lagere elftallen in de kantine al vier of vijf kannetjes bier naar binnen gewerkt hebben. Buiten bleek dat Sven er een geduchte concurrent bij heeft, want Roel had zich verslapen, ondanks dat we pas om 13:15 aanwezig moesten zijn. Als straf kreeg hij een basisplaats toebedeeld, al werden er vooraf wel wat vraagtekens bij zijn fysieke en geestelijke gesteldheid gezet. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er meerdere spelers wat onfris oogden, een aantal hadden de avond ervoor het Piratenfeest in het Gelredome bezocht, de enige keer dit jaar dat het daar uitverkocht was én er wat te lachen viel. De meeste gedroegen zich daar trouwens als echte piraten, ze zochten een schat, maar kwamen als zo vaak zonder terug. Anderen hadden het 10 over rood biljarttoernooi in Café de Kruk bezocht en daar bleek dat er voor sommigen nog hoop is op een carrièreswitch want maar liefst zeven van onze spelers plaatsten zich voor de kwartfinale van dit toernooi (Nee, Rinus niet). Nadat Roel eindelijk gearriveerd was en we nog een extra autootje geregeld hadden konden we deze zondag opnieuw richting VDZ in Arnhem, nu voor de wedstrijd tegen VDZ 8. Met de belevenissen daar van vorige week nog in ons achterhoofd, hadden we als voorzorg zelf maar een thermoskan thee, een gereedschapskoffer en een eigen scheidsrechter, zijnde Cees van Campen, meegenomen. Gelukkig kregen we niet kleedkamer 5 toegewezen, want daar hebben ze na vorige week nog maar één sleutel voor. De aan zijn knie geblesseerde Yannick mocht bij hoge uitzondering vandaag de coaching overnemen en van de spanning had hij deze ochtend zijn sokken vergeten en zijn pyjamabroek aangehouden. Tijdens de wedstrijdbespreking van deze Mourinho in spé kon je een muis horen vallen, maar verder had ik niet het idee dat iemand het echt serieus nam.

De start van de warming-up was meteen het einde van Bassie’s bijdrage aan deze dag. Vaak is de enige beweging die zijn voetbalbroekje krijgt die na de wedstrijd als deze in de wasmachine van Ankie draait. Mogelijk dat de tussenstand van de wedstrijd van zijn Vitesse invloed heeft gehad op zijn vroegtijdig afhaken. De wedstrijd werd gespeeld op het inmiddels favoriete veld van Yannick en Yoko Onno, namelijk veld 10, een groen vloerkleed voorzien van heel veel zwarte korrels. Om 14:30 klonk dan eindelijk het fluitje van Cees en konden we beginnen. Roel wist het eerste kwartier nog niet waar hij en wat hij aan het doen was, maar we waren al blij dat hij alles wist binnen te houden, een groot deel had hij gelukkig voor de wedstrijd  al in de kleedkamer achtergelaten (nogmaals dank daarvoor). GSV had vanaf het begin een overwicht en scoorde als snel nadat Michiel Jarik alleen op de doelman afstuurde maar het bleek net randje buitenspel te zijn. Niet veel later viel een voorzet van Donny bij de tweede paal, waar Michiel van heel dichtbij toch nog over wist te schieten. Chiel vond bij een afstandsschot de doelman op zijn weg en Donny raakte vanaf de achterlijn de paal. Voor rust nam GSV dan toch nog verdiend de leiding, een lange bal van Michiel was op maat voor Jarik, die twee tegenstanders dolde en vervolgens beheerst afrondde (0-1). Niet veel later pingelde Chiel door het centrum van de verdediging, maar zijn schot werd op onverklaarbare wijze nog tot corner verwerkt door de Arnhemse doelman. De hoekschop werd vervolgens door Donny binnen gekopt, maar opnieuw was de doelman een sta in de weg. Langs de lijn werd Yannick nog steeds niet echt serieus genomen als coach en toen onze Bram van dichtbij een bal vol in zijn smoel kreeg en dat met een tand door de lip moest bekopen, moest Yannick gewoon als verzorger met de waterzak het veld in en vanwege zijn knieblessure leek dat verdomd veel op tijdrekken. Vlak voor rust was daar dan toch de bevrijdende tweede treffer, Chiel vond Michiel en zijn schot werd in de zestien met de arm gekeerd en dat werd door scheidrechter Cees beoordeeld als hands en zo kreeg Michiel dan eindelijk weer een kans om een doelpunt te maken. Ook deze strafschop was zeer matig ingeschoten, maar vloog gelukkig via de doelman alsnog in het doel (0-2).

In de rust kregen we tot onze verbazing zowaar wat te drinken, het was dan wel geen thee, maar ranja, waarschijnlijk hadden ze gezien dat ook Bram junior en Louco met ons mee speelden. Na de rust versierde Silly Velz al snel een hoekschop die door Twan perfect voor het doel geslingerd werd maar Chiel kopte geheel vrijstaand toch over. Twan had zelf wat later meer geluk, een verdwaalde voorzet werd door de doelman verkeerd ingeschat en verdween hoog boven hem in het doel (0-3). De tweede helft werd het niveau gaandeweg minder en minder, zeker toen één van de tegenstanders nog het k-woord ten gehore bracht en daarvoor door Cees met geel en 10 minuten zitten bestraft werd. Hij had nog geluk dat hij van Cees Coulant na 5 minuten weer binnen de lijnen mocht. GSV rommelde de tweede helft maar wat aan en langzamerhand kreeg de tegenstander wat meer balbezit en mogelijkheden. Het kan zijn dat het kwam dat om 15:50 de veldverlichting aanging, maar VDZ werd meteen gevaarlijk met een schot dat net nog de lat schampte. Donny en Michiel werden uit voorzorg gewisseld en laatstgenoemde heeft dan wel beloofd en gewed dat hij dit seizoen 25 doelpunten zal maken, maar dan moet hij toch eens gaan werken aan zijn afronding, want ik verwacht niet dat we dit seizoen nog 19 strafschoppen toegekend krijgen.

Vlak voor het einde van de wedstrijd wist VDZ, na enorm gestuntel in onze defensie dan toch nog de eretreffer binnen te schieten (1-3). Zo werd de laatste wedstrijd voor de winterstop winnend afgesloten.

Én dat moet natuurlijk gevierd worden. Aangezien we al in Arnhem waren had Lars van de Mountainbike een tafel voor veel gereserveerd in ’t Taphuys en daar werd het eerste deel van het seizoen met bier en steaks op een gezellige wijze afgesloten.

De die-hards en diegene die nog over te halen waren trokken daarna nog even door in Café de Schoof op de Korenmarkt. Zij die verstandig leken gingen naar huis, de maandagochtend heeft vast uitgewezen wie er gelijk had.

Nu eerst de feestdagen door zien te komen en nou als speler niet lopen zeuren over de kerstdagen, velen van jullie waren in augustus ook al te dik. Na oud en nieuw lonkt alweer het weekendje weg, waar we naar toe gaan is echter nog een familiegeheim (Baars). We zien u dan graag weer als de weersomstandigheden en Cees het toelaten op zondag 28 januari. Ons motto voor 2024 is:  ‘Al is de ellende nog zo groot, kom zondags eens kijken naar het vierde en je lacht je dood ! ‘