4e elftal verliest van DVV7 en zichzelf

Twee weken terug was het veld in Gies om 07:30 nog goed, maar uit het niets zorgde een plaatselijk koudefront ervoor dat om 09:00 het veld onbespeelbaar was en moesten we helaas om 09:45 al aan het eerste kannetje bier beginnen. Vorige week helaas geen voetbal maar helaas ook geen kannetjes bier, toen was op zaterdag al besloten dat er zondags in Gies niet gevoetbald zou kunnen worden. Afgelopen zondag was dus alle hoop gevestigd op de consul van DVV, maar die maakte het zich wel heel gemakkelijk door onze wedstrijd naar een kunstgrasveld te verplaatsen. Bij het verzamelen op ons Sportpark constateerde Witheet dat onze goede voornemens blijkbaar beperkt houdbaar waren. Bassie was namelijk weer eens te laat, dat is en blijft toch een bommelding. Hij was het er niet mee eens, hij vond namelijk dat hij zich niet verslapen had, want hij zat ruimschoots op tijd thuis op de bank. De waarheid was dat hij ondanks dat, toch niet op tijd op ons Sportpark was, leugens hebben nou eenmaal korte pootjes. Gelukkig konden we wel een beroep doen op Menno, de ‘grote’ broer van Bassie, die na jaren weer zijn comeback maakte. Onze Gerritsen was er ook, zij het met een klein ongemak, hij had een verstuikte vinger opgelopen tijdens de wintersport, niet met skiën, maar tijdens de Après-ski bij het piesen in de sneeuw (?)

Nieuwkomer Tjesse was deze zondag nog niet wedstrijdfit. Hij traint bijna elke week, vorige week bijna, deze week bijna, komende week bijna, dus daar kan het niet aan liggen, maar hij verwacht bij het volgende weekendje weg er weer bij te zijn. Sam was ook niet aanwezig, waarschijnlijk is de Spar nu ook op zondags open.

Gezien de voorbereiding van iedereen twijfelt Witheet of onze spelers het voetbal in de kelderklasse wel serieus nemen. Michiel had zaterdagavond een proeverij en vond het nodig om alles (meermaals) te proeven. Een groepje anderen had besloten om een dart-toernooi te houden in de ‘kleine’ Kruk bij Willem Wartaal. Ze waren wel op tijd begonnen, maar helaas niet op tijd (genoeg) geëindigd. Vooral schele Sven was daarvan de dupe, naast het darten had hij ook zijn mobiel en huissleutels verloren, deze zondag zou hij ook nog zijn hoofd verliezen, maar daarover later meer. Witheet was trouwens blij met die sleutels, Summer daarna ook.

Aangekomen in Duiven bleek het zicht niet zo goed, maar kwam dat nou door de mist of de drank? Bassie, die voor straf moest vlaggen, ging daar niet mee akkoord en dreigde zelfs om helemaal niet te spelen. Jammer genoeg wist zijn ‘grote’ broer hem toch zo ver te krijgen dat hij de eerste helft alsnog de vlag ter hand zou nemen.

Tegen hekkensluiter DVV 7 begonnen we nog wel goed. Redelijke controle achterin en voorin creëerden we wat kansjes. Het was zowaar Jelle, die als spits zijn eerste doelpunt van het seizoen maakte, toch al de helft van zijn totale productie van vorig seizoen. Na een fraaie voorzet van Teun was het Willem die zijn kopbal nog gestopt zag worden, maar de rebound werd door Jelle rustig en koel binnengeschoten (0-1). Niets aan de hand zou je zeggen, maar het duurde niet lang voordat in een tijdsbestek van een paar minuten het helemaal mis ging. Een voorzet van DVV viel onze zestien in waar Teun plots omviel, wat een overtreding of toch de drank geweest kan zijn. De scheids zag er in ieder geval niets in en de tegenstander kon simpel scoren (1-1). Een minuut later was het weer raak, eerst schoot Baco Ari de bal pardoes in de voeten van een tegenstander, waarna even later een speler van DVV als een ervaren Olympisch slalommer langs onze hele defensie soleerde en simpel afrondde (2-1).

Na de rust kwamen de broeders Bommel de voorhoede ‘versterken’, maar ook zij konden geen poten breken. Hoe ouder Menno wordt, hoe meer zijn spel op die van Bassie gaat lijken. Aaron ging, misschien was het overconcentratie, misschien toch de drank, bijna in de fout toen hij een makkelijk balletje tussen zijn benen door zag verdwijnen en deze nog net voor de doellijn kon houden.  Ons centrale duo begon zich wat meer met de aanval te bemoeien, maar vergat daarbij de restverdediging in te lichten. Eén lange bal door het centrum was voldoende, Baco Ari kwam wel uit maar was samen met Kees Kramp te laat om het doelpunt nog te voorkomen (3-1). Niet veel later liep Kees zijn directe tegenstander tegen de grond, of was dat ook van de drank? De wat warrig fluitende scheidsrechter vond het genoeg voor een strafschop en de bal ging op de stip. Sven verloor op dat moment zijn hoofd en zijn zelfbeheersing en noemde de scheidsrechter een ‘mafketel’, vermoedelijk een weekje te vroeg, want met het carnaval was hij daar misschien nog wel mee weggekomen. Nu ontving hij de rode kaart en wist de rest dat we in ieder geval twee kannetjes bier hadden gewonnen. Onbegrijpelijke actie trouwens, want als je Sven zo ziet denk je dat hij veel slimmer is.

 

Tot meester overmaat van ramp werd de strafschop huizenhoog overgeschoten, maar  moesten we nu wel met tien man verder. GSV ging tegen beter weten in op zoek naar de aansluittreffer, Bassie en vlak daarna Menno bommelde in de zestien ondersteboven, maar de scheidsrechter vond het schwalbes of misschien was het wel de drank. Op en naast het veld raakten de gemoederen steeds verder verhit en voelde het eindsignaal als een verlossing. De droom van het behalen van het kampioenschap kan ook dit seizoen weer de prullenbak in.

Drank maakt meer kapot, dan dromen kunnen goed maken!